مصلحت بودن اين سفر ترديد داشتم . اين نيت هم در ذهن من بود و كسى از آن مطلع نبود . شبى بود مىخواستم بخوابم . در آن اتاقى كه بودم ، در تاقچه پايين پاى من كتاب بود ، كتابهاى علمى و دينى ، در وقت خواب طبعا پاى من به سوى كتابها كشيده مى شد . با خود گفتم برخيزم و جاى خواب را تغيير دهم يا نه ؟ لازم نيست ؛ چون كتابها درست مقابل پاى من نيست و بالاتر قرار گرفته و اين هتك احترام كتاب نيست . در اين ترديد و گفتگوى با خود بالاخره بنا برآن گذاشتم كه هتك نيست و خوابيدم . صبح كه به محضر استاد مرحوم قاضى رفتم و سلام كردم فرمود : عليكم السلام صلاح نيست شما به ايران برويد و پا دراز كردن به سوى كتابها هم هتك احترام است . بى اختيار هول زده گفتم : آقا ! شما از كجا فهميده ايد ؟ فرمود : از وادى السلام فهميدهام . نتيجه گيرى بايد گفت كه ايشان هر يك از شاگردان‌خود را طبق موازين شرعيه با رعايت آداب باطنى اعمال و حضور قلب در نمازها و اخلاص در افعال به طريق خاصى دستورات اخلاقى ميدادند و دلهاى آنان را براى پذيرش الهامات غيب آماده مىكردند . اما مسلم اين است است كه اكثر شاگردان به وقت شاگردى در محضر ايشان ، هريك از علما و فقهاى زمان خويش بودهاند كه اين امر خود حاكى از درجه علمى و مقام معنوى اين عالم فرزانه دارد . اين عالم بزرگوار در طول حيات با بركتشان ، عالمان برجستهايى را پرورش دادهاند كه از وزنههاى سنگين علم و اخلاق و عرفان به شمار ميآيند . اما پرداختن به همه اين عالمان حتى اندك از مجال اين مقاله خارج بوده ، لذا به مرورى كلى از زندگانى برخى از شاخصترين آنها بسنده شد .